ما بقى حيل فيني
من القهر مدري وش أكتب من أحروف
عجزت أدون كـل حزنـي وحنينـي
بيح كنيني والحكـي يكـوي الجـوف
والقول يفضح كـل صمتـي وغبينـي
نظرات عيني كلها خوف فـي خـوف
الخوف مـن باكـر ووشـو بيجينـي
سكة طريقي دربهـا صـار معـروف
أبجنـي الأشـواك وانـدب سنيـنـي
يا هل ترى باسعـد بدنيـاي وأشـوف
طير السعـد مقبـل عشانـي يبينـي
والا ان دربي صار بالشوك محفـوف
من هول مابي صـار ينـدى جبينـي
الآه في صدري غدت كنهـا سيـوف
لاقلـت آآآآآه يـرد بعـدي ونيـنـي
كل أمنياتي صارت أحـلام وطيـوف
أطرد وراهـا أقـول تكفـي عطينـي
والسدرة اللي هزهـا الطفـل بكفـوف
ياما سمعت لصـوت ضحكـه رنينـي
وينه وويني اليوم ماعـاد لـه شـوف
واللي مضـى حلم(ن)دفنتـه بيدينـي
صوت الطفوله داخلي يبنـي كهـوف
ليت الزمن يسمـع لصرخـة ضنينـي
ياقلب يكفـي هـم لاتشـرح ظـروف
خبـي رجيتـك مابقـى حيـل فينـي